Deze jongen verlaat het klaslokaal en zijn juf barst in tranen uit. Daarna verandert ze alles voor altijd

1134

Als leraar denk je dat je je leerlingen goed kent, maar hoe vals deze indruk kan zijn, moest deze lerares aan den lijve ondervinden. Verhalen als deze zorgen er steeds weer voor dat we onze kijk op het leven een beetje veranderen.

De lerares Jean Thompson stond tijdens de eerste schooldag voor de vijfde klas en vertelde alle kinderen dat ze iedereen even graag heeft en iedereen ook op dezelfde manier zal behandelen. In de praktijk is dat echter niet altijd mogelijk. Op de derde rij zat een kleine jongen genaamd Teddy Stoddard. Jean had Teddy het jaar voordien al gezien en had opgemerkt dat hij op de speelplaats niet graag met andere kinderen speelde. Zijn kledij zag er een beetje afgedragen uit. En omdat Teddy een beetje een humeurige jongen was, scheen ook niemand hem graag te mogen. In de eerste maanden moest Jean de jongen vaak maar een “6” geven op zijn toetsen en huiswerk.jongen1

Als ze een verslag over de jongen las, stond haar een grote verrassing te wachten: zijn leraar uit de eerste groep had geschreven: “Teddy is een liefdevol, nieuwsgierig kind met een hartelijke lach. Hij maakt zijn huiswerk netjes op tijd en heeft goede manieren. Het is een genot om hem in de klas te hebben.

De leraar uit de tweede klas schreef: “Teddy is een uitstekende student, is zeer geliefd door zijn klasgenoten, maar is een beetje onrustig omdat zijn moeder een dodelijke ziekte, waardoor zijn leven thuis een ware strijd moet zijn.”

Zijn derde leraar merkte op: “Teddy werkt hard, maar de dood van zijn moeder is zwaar voor hem. Hij doet zijn best, maar zijn vader toont niet veel interesse en zijn familie situatie beïnvloedt hem duidelijk op een negatieve manier.”

De vierde leraar van Teddy schreef het volgende: “Teddy is teruggetrokken en toont niet veel interesse in school. Hij heeft niet veel vrienden en vaak slaapt hij tijdens de lessen. Hij komt regelmatig te laat en dreigt een probleemgeval te worden.”jongen2

 

Ondertussen was het eerste semester voorbij en stond Kerstmis voor de deur. De leerlingen namen allemaal cadeautjes voor Jean mee. Ze waren allemaal mooi en fleurig verpakt, maar dat van Teddy zat gewoon in bruin papier gewikkeld. Jean opende het samen met de andere geschenken. Een van de kinderen begon te lachen toen Jean het slordig verpakte cadeautje begon uit te pakken, en er een plastic armbandje en een voor een vierde gevuld flacon parfum tevoorschijn kwamen. Jean verbood de kinderen om te lachen en zei hoe mooi ze de armband wel vond. Teddy zei alleen maar: “Mevrouw Thompson, vandaag lijk je een beetje op mijn moeder.”

Nadat de kinderen de klas uitgingen, huilde ze een uur lang. Vanaf die dag zou ze zich bijzonder op Teddy gaan concentreren en hem intensief begeleiden. Als ze met hem alleen zat, werd zijn geest weer heel scherp en levendig. Hoe meer ze hem aanmoedigde, hoe sneller hij antwoordde. Op het einde van het jaar ontpopte Teddy zich tot een van de beste leerlingen van de klas.

Een jaar later vond Jean een briefje bij haar deur. Het was van Teddy waarin hij vertelde dat zij zijn lievelingslerares was geweest. Er gingen zes jaar voorbij tot ze opnieuw een bericht kreeg van Teddy: Hij schreef dat hij van de middelbare school afgestudeerd was, als derde beste van zijn klas, en dat Jean nog altijd zijn lievelingslerares was.

Vier jaar later kreeg ze nog een brief. Teddy schreef hoe zwaar hij het vroeger had op school, maar dat hij nu als primus afstudeerde van de hogeschool. Hij verzekerde Jean dat ze nog altijd zijn lievelingslerares was.jongen3

Er gingen nog eens vier jaar voorbij voor er weer een briefje kwam. Ditmaal vertelde Teddy dat zijn naam een beetje langer geworden was en dat ze nog altijd zijn favoriete lerares was. De brief werd ondertekend met: “Theodore F. Stoddard, Dokter in de Geneeskunde.”

Maar hier is het verhaal nog niet ten einde. Er volgde nog een brief. Hierin schreef Teddy dat hij een meisje had leren kennen en dat hij wilde trouwen. Dat zijn vader een jaar geleden gestorven was en hij vroeg Jean of ze tijdens de bruiloft op de plaats wilde zitten die normaal voor de moeder van de bruidegom is voorbehouden. Jean stemde in. Ongelofelijk maar waar, maar op die grote dag droeg ze de plastic armband die Teddy indertijd voor Kerstmis had gegeven en waar de kinderen toen ze om moesten lachen. Ze had ook een beetje parfum van het flesje opgedaan om naar Teddy’s mama te ruiken.jongen4

Het ontroerende aan dit verhaal: we kunnen niet zeggen welke gevolgen onze gedragingen op mensen hebben. We moeten ons afvragen waarom iemand zich op een bepaalde manier gedraagt, en vooral bij kinderen kunnen er prachtige dingen bereikt worden.

DEEL dit pakkende verhaal met je vrienden!