Home verw

Op de foto lacht de moeder vrolijk. Onder de tafel zijn de sporen van een tragedie te bemerken…

416

2 maart 2012 is een datum die Stephanie Decker uit Henryville, Indiana (VS), nooit van haar leven zal vergeten. Ze wordt er namelijk elke dag aan herinnerd. Ze hoeft maar naar zichzelf te kijken, zich aan te kleden of haar schoenen aan te doen. Op die noodlottige dag verloor ze haar been. Ze kan ermee leven, meer dan dat, ze staat erop dat ze alles kan doen wat ze voor het verlies van haar been deed.

Op die dag kwam Stephanie thuis aan samen met haar kinderen Dominic en Reese. Plots stak een gigantische storm op. Stephanie dacht op dat moment nog, “Wat een geluk dat we binnen zitten”. Maar dan worden de weersomstandigheden ernstiger en ernstiger. Zo ernstig wordt het dat Stephanie naar de kelder afdaalt om beschutting te zoeken. Het leek wel een slechte film op tv: “Ik zag buiten onze trampoline door de tuin heen en weer worden gegooid.” Ze begon zich toch langzamerhand zorgen te maken.

De omstandigheden worden nog heftiger. “Het hele huis begon te schudden en te beven. Ik was zo ontzettend bang dat de vensters het weldra zouden begeven.” De moeder volgde haar instinct en wikkelde de kinderen in dekens. Op dat moment tilde de storm het huis op en trok het uit de fundamenten.

Het is geen gewone storm die de familie treft. Het is een tornado die met winden van 280 km/u door het drop raast en alles wat hij tegenkomt vernietigt. Stephanie kijkt op en ziet een grote, stalen balk naar beneden vallen, net waar haar kinderen liggen.

Het lijkt wel een slow motion film. De daaropvolgende momenten zijn in haar geheugen gebrand. “Ik wist dat ik een keuze moest maken. Het waren mijn kinderen of het was ik. Dat was een makkelijke keuze. Ik zou alles opofferen om hen te beschermen.” Ze duwt haar kinderen opzij en laat de balk op haar vallen. Het enorme gewicht verplettert haar been.

Maar de catastrofe is nog niet voorbij. Er is een tweede tornado op komst en die heeft zich ondertussen al volgepropt met stenen en puin. Op dat moment wordt Stephanie vervuld door bovenmenselijke krachten. Ze gaat bovenop haar kinderen liggen en incasseert de klappen. Ze breekt acht ribben en haar long raakt geperforeerd. Maar haar kinderen zijn in veiligheid.

Als de storm luwt, zoeken de kinderen hulp. Stephanie is er zeer slecht aan toe en het zou een lange tijd duren voor ze er weer bovenop komt. Ze mag blij zijn dat ze er levend is uit gekomen, ook al heeft ze nu een beenprothese.

Een jaar na de storm richt ze de Stephanie Decker Stichting op. Die geeft steun aan gewonde kinderen door hun ouders financieel bij te staan in de behandelingskosten en revalidatie. Ze reist ook door heel het land om haar motivatiespeeches te geven. Ze wandelt nu zonder problemen met de prothese en zegt dat ze dezelfde keuze zou nemen als ze die momenten in de storm opnieuw zou beleven.

Ze hebben hun huis niet weer opgebouwd. Heden wonen ze op 15 minuten van Henryville in een plekje dat Sellersburg heet. Maar de tweevoudige moeder heeft wel haar leven weer onder controle. Dezelfde moed en kracht die ze vertoonde in de catastrofe houdt haar nu nog steeds op de been. Ze blijft speeches geven, haar nieuwe huis renoveren, en moeder zijn voor haar kinderen natuurlijk!

Stephanie is een voorbeeld voor ons allen. Haar inzet en moed, de onwaarschijnlijke kracht die een moeder kan opbrengen voor haar kinderen als ze in gevaar zijn. Hopelijk kan ze met haar dapperheid nog velen inspireren!

Deel dit artikel met je familie en vrienden op Facebook.